Lucyna Teszka, "Matka Mozaika. Zapiski z (nie)życia po końcu świata"

Poruszający, intymny zapis żałoby, która staje się nową formą życia.

Matka Mozaika to książka wyjątkowa – głęboko osobista, a jednocześnie uniwersalna w swoim pytaniu o możliwość istnienia po stracie. Lucyna Teszka, edukatorka i towarzyszka w żałobie i umieraniu, członkini kolektywu Instytutu Dobrej Śmierci, zapisuje codzienność po śmierci swojego syna Kaja. To codzienność pęknięta, a jednak wciąż pełna – jak mozaika ułożona z milionów odłamków dawnego życia.

Teszka prowadzi czytelnika przez krajobraz żałoby z niezwykłą czułością i uważnością. Opowiada o miłości, która nie kończy się wraz ze śmiercią, o tożsamości, która po stracie musi zostać wymyślona od nowa, i o świecie, który nadal trwa – choć już zawsze naznaczony jest nieobecnością. Jej zapiski, zakorzenione w konkretnych gestach i obrazach – w trawie wyrastającej z ziemi, w której spoczywa syn, w spojrzeniu starego dębu, w ciszy pełnej śladów dawnego śmiechu – układają się w opowieść o bólu, ale też o wdzięczności, czułości i stopniowym odnajdywaniu sensu.

To książka dla wszystkich, którzy szukają języka, by mówić o stracie.

Dla tych, którzy sami przeszli przez żałobę.
I dla tych, którzy chcą lepiej rozumieć tych, którzy w niej pozostają.

W Matce Mozaice żałoba staje się nie tylko doświadczeniem bólu, lecz także drogą do głębszego widzenia świata – w całej jego kruchości i niezwykłości.