Mariusz Solecki, "Płonąca katedra"

„Płonąca katedra” Mariusza Soleckiego to drugi zbiór wierszy i prozetek autora, będący poetycką refleksją nad człowiekiem, rodziną, pamięcią oraz światem, w którym tradycyjne wartości podlegają przemianom i zagrożeniom.

Poezję Soleckiego wyróżnia precyzyjny warsztat, oszczędność słowa oraz umiejętność łączenia osobistych doświadczeń z wymiarem historycznym. Jak zauważa Bohdan Urbankowski, w jego twórczości naród ukazany jest jako wspólnota żywych i umarłych, a historia rodzinna staje się częścią historii całej wspólnoty.

Tom składa się z dwóch części. Pierwsza zawiera wiersze pisane z perspektywy dojrzałego mężczyzny, męża i ojca, który przygląda się kondycji współczesnego świata, znaczeniu małżeństwa, rodziny oraz poszukiwaniu trwałych wartości. Tytułowa „Płonąca katedra” nawiązuje do symbolicznego upadku transcendencji i kryzysu duchowych fundamentów współczesności.

Druga część, zatytułowana „Sierpówka”, obejmuje prozy poetyckie – określane przez autora jako prozetki – inspirowane wspomnieniami z dzieciństwa spędzonego na Ziemi Lubuskiej. Są to teksty zakorzenione w pamięci miejsca, rodzinnych historii i doświadczeniu dorastania w przestrzeni naznaczonej przeszłością.

Twórczość Soleckiego łączy refleksję filozoficzną z wyrazistym językiem poetyckim. Autor posługuje się metaforą, paradoksem i ironią, tworząc utwory pełne pytań o sens życia, dobro, odpowiedzialność i znaczenie ludzkiej pamięci.

„Płonąca katedra” to propozycja dla czytelników zainteresowanych współczesną poezją refleksyjną, literaturą pamięci oraz utworami podejmującymi temat historii, wartości i duchowej kondycji człowieka.