"Kompozycje sakralne" Tom I, Ks. Dariusz Smolarek SAC – wstęp i opracowanie

W 1642 roku magnat Stanisław Lubomirski, wojewoda krakowski i starosta spiski, sprowadził do Podolińca pijarów fundując dla nich kolegium, klasztor wraz z kościołem pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika. Szkoła prowadzona przez zakon w ciągu 200 lat, stała się symbolem polsko-słowacko-niemiecko-węgierskich związków.
Kolegium podolinieckie od początku swego istnienia wykształciło różne formy organizacyjne i poziomy kształcenia. Realizowano tam nauczanie z zakresu szkoły średniej, nowicjatu zakonnego, kursu filozoficznego, niższego kursu teologicznego i studiów nauczycielskich. Nauczano nie tylko młodzież świecką, ale także zakonne kadry pijarskie. Wśród nich był wielki reformator systemu edukacji XVIII wieku w Królestwie Polskim ks. Stanisław od św. Wawrzyńca czyli Hieronim Konarski.
Jedną z form nauczania i przysposobienia do zawodu była nauka muzyki i gry na instrumentach. Już pierwsze szkoły pijarskie organizowane przez założyciela Józefa Kalasantego w Rzymie i Campi posiadały klasy kształcące chłopców na muzyków, którzy w ten sposób mogli zarobić na swoje utrzymanie. Analogiczna sytuacja związana z działalnością muzyczną pijarów i klasztornego zespołu muzycznego mogła wytworzyć się w Podolińcu.
Przy klasztorze podolinieckim istniała organizacja „Wielkie Oratorium”. Jej celem było rozwijanie kultu maryjnego i prawdopodobnie pielęgnowanie chorału gregoriańskiego. W pewien sposób działalność Oratorium Majoris przyczyniła się do rozwoju życia muzycznego kolegium pijarskiego w Podolińcu. Na początku lat 30. XVIII wieku stanowisko Cancelarius Oratorri Majoris pełnił muzyk i kompozytor Pavel Londiger, a funkcję Procancellarius Oratorii Majoris student retoryki, późniejszy kompozytor pijarski, Petrus Pet՚ko, którego zrekonstruowane utwory znajdują się w tej publikacji.
Petrus Pet՚ko działał na przełomie baroku oraz klasycyzmu, a jego twórczość trudno zaliczyć bezpośrednio do określonego stylu. Najcenniejsze wydaja się być kompozycje przeznaczone na Boże Narodzenie, posiadające oryginalną melodykę. Utwory miały często charakter użytkowy i były przeznaczone do nabożeństw kościelnych.