Leszek Gęca, "Sławiniacy. Pieśni nasze. Maki"

„Sławiniacy. Pieśni nasze. Maki” autorstwa Leszka Gęcy to publikacja, która może łączyć w sobie elementy muzyki, lokalnej tradycji, śpiewu wspólnotowego i dziedzictwa regionalnego. Już sam tytuł wskazuje na silny związek z konkretnym środowiskiem oraz z pieśniami, które są określane jako „nasze” — bliskie, wspólne i zakorzenione w pamięci ludzi.

Publikacja może mieć szczególne znaczenie dla osób zainteresowanych kulturą lokalną, folklorem, repertuarem śpiewaczym oraz zachowywaniem pieśni przekazywanych w środowisku rodzinnym, sąsiedzkim lub regionalnym. Takie wydania pomagają chronić twórczość, która często funkcjonuje przede wszystkim w praktyce wykonawczej, podczas spotkań, uroczystości, wydarzeń kulturalnych i występów zespołów.

Tytuł „Pieśni nasze” sugeruje repertuar bliski wspólnocie — utwory, które mogą odwoływać się do codzienności, wspomnień, miejsc, przyrody, relacji międzyludzkich, lokalnych zwyczajów i emocji. Z kolei słowo „Maki” nadaje publikacji poetycki i obrazowy charakter, przywołując skojarzenia z polskim krajobrazem, barwą, pamięcią i tradycyjną symboliką.

Książka może być przydatna dla zespołów ludowych, grup śpiewaczych, domów kultury, bibliotek regionalnych, nauczycieli muzyki i instruktorów śpiewu. Może służyć jako inspiracja repertuarowa, materiał do pracy z zespołem, pomoc w przygotowaniu występów albo element dokumentowania lokalnego dziedzictwa muzycznego.

„Sławiniacy. Pieśni nasze. Maki” może być także wartościową propozycją dla czytelników, którzy chcą lepiej poznać muzyczną tożsamość małych wspólnot, pieśni regionalne oraz znaczenie śpiewu w budowaniu więzi między ludźmi. Publikacje tego typu pokazują, że pieśń nie jest tylko zapisem nut lub tekstu, ale również nośnikiem pamięci, emocji i historii miejsca.

To wartościowe uzupełnienie działu muzyki regionalnej, kultury ludowej, śpiewników i publikacji poświęconych dziedzictwu lokalnemu, szczególnie dla odbiorców zainteresowanych tradycją, folklorem oraz repertuarem wykonywanym przez zespoły i wspólnoty śpiewacze.

ATUTY WYDANIA

• autor: Leszek Gęca
• tytuł: Sławiniacy. Pieśni nasze. Maki
• publikacja związana z pieśnią i tradycją lokalną
• może zawierać repertuar o charakterze regionalnym i wspólnotowym
• dobra propozycja dla zespołów śpiewaczych i animatorów kultury
• przydatna w edukacji muzycznej i regionalnej
• może wspierać zachowanie lokalnego dziedzictwa muzycznego
• ciekawa dla bibliotek regionalnych, szkolnych i publicznych
• wartościowe uzupełnienie działu muzyki, folkloru i kultury tradycyjnej

SPIS TREŚCI:

1. Haniś moja Haniś – pieśń legionowa, autor nieznany

2. Nie chodź Marysiu do lasa – tradycja ludowa

3. Oj, siano, siano – tradycja ludowa, Podlasie, lubelskie

4. Oj, tam w lesie na dębie – tradycja ludowa, Podlasie, lubelskie; Lubenka

5. Szły dziewuchy na orzechy – tradycja ludowa, Mazowsze

6. Tam w Szczurowej – tradycja ludowa, Kraków Wschodni, Szczurowa

7. W aryrusie – tradycja ludowa, lubelskie, Stara Wieś, pow. Lubartów

8. Leciały żurawie – kurpiowska pieśń ludowa

9. Pocóżeś mi w ogródecek wjechoł – tradycja ludowa, rzeszowskie, Dąbrowa

10. Kasia i Jasio – muz. Marian Skorupiński; sł. Leszek Gęca

11. Wileńszczyzny drogi kraj – muz. i sł. Gabriel Jan Mincewicz. Litwa, Wilno

12. Toast za jutro – muz. trad. rosyjska ad. Blackmore’s Night, sł. Leszek Gęca

13. W zielonym ogrodzie – tradycja ludowa

14. W samym środku dęba – tradycja ludowa, rzeszowskie, Staromieście

15. Zieluno wiesna – tradycja ludowa, lubelskie, Gałęzów

16. A cyje to konie – tradycja ludowa

17. Zasiałem se ogródecek – tradycja ludowa, rzeszowskie, Kolbuszowa